Σάββατο, 17 Μαΐου 2008

Ο ιππότης του εξυβρισμένου και περιφρονημένου ποπολάρου.

Λοιπόν, δεν το περίμενα
να γίνει τέτοιο πράμα,
και τόσα κακώς κείμενα
να ζήσουμε αντάμα.

Ούλα καλά πηγαίνανε
μέχρι την ώρα εκείνη
προσκύνημα στον Άγιο μας
που'πε πως δε θα γίνει.

Μα τέτοια περιφρόνηση;
Πόση πρεπαρατσιόνε!
Κι εκείνη δίχως φρόνηση
μιλεί του χελωνόνε!

Τη χείρα του Δεσπότη μας
δεν πήγε να φιλήσει
παρ'ασεβώς προτίμησε
χελώνες να βαφτίσει!

Βαριά που είν'η προσβολή!
Και πόσο μας πονάει!
Σκέψου, δεν ήθελ' η τρελλή
στον Άγιο μας να πάει!

Είναι λοιπόν ευτύχημα
που ενός Τζαντιώτη η πένα
με ένα δημοσίευμα
τα λέει κατακαημένα!

Τα πράματα στη θέση τους
ανέλαβε να βάλει,
από τσου Μεγαλειώτατους
κανείς μη μας προσβάλλει!

Και τάγραψ' ούλα ευθαρσώς
με τέτοι' ανιδιοτέλεια
που είπαμ' ούλοι "Αμέ πώς!
Έχει κι η πένα εμβέλεια!"

Και όχι μόνο έκαμε
τη Σόφι μας βαπόρι,
αλλά και μεις εμάθαμε
τη λέξη "απριόρι"!

Σας λέω, ανασάναμε
που μπήκε κάποια τάξη
και τση Σοφίας τσι ντροπές
βρέθηκε να τσι κράξει!

Για δε μπορεί ο Δέσποτας
να κάνει υποχωρήσεις
και κείνη κει για τίποτας
να φέρνει αντιρρήσεις.

Μα τώρα που τα μάθαμε,
μας άνοιξαν τα μάτια,
και όλοι αναφωνήσαμε
"να πάει στα κομμάτια!"

Με τα αδιαπραγμάτευτα,
τα όσια, τα ιερά μας,
τα πάθη μας τ'αγιάτρευτα,
δεν παίζουνε, Κυρά μας!

Τσι παρεδόσες του νησιού
το κάθε μας καμάρι
φυλούν τα όπλα του φτωχού:
Χαρτί και Καλαμάρι.

Και να το ξέρεις, Σόφι μας,
σα θέλεις να ξανάρθεις,
πως πρώτα στο Δεσπότη μας
κερί θα πας ν'ανάψεις!

Να αισθανθούμε και εμείς
λίγο δικαιωμένοι
και όχι μήτε αδαείς
στον τόπο μας χαμένοι.

Και οποιανού καθυβριστή
μας απειλούν οι μπότες,
θα μας εσώνουν απνευστί
τση πένας οι ιππότες!

Μπορούμε νά'μαστε κι εμείς
στον τόπο μας μακάριοι,
όσο υπάρχει Γιαραμπής
κι αγνοί ΣφουγγοΚωλάριοι!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: